Σάββατο 21 Σεπ 2019 04:01:52 μμ    
 
 
 
 
 


Σημαντικά Γεγονότα

Το Έργο
Δημαρχιακή Θητεία
Κοινωνικές Υπηρεσίες
Ποιοτικές Υπηρεσίες
Νέες Τεχνολογίες
Εθελοντισμός
Φυλακές
Εκπαίδευση
Περιβάλλον
Πολιτισμός
Αθλητισμός
 

Ενημέρωση

ΟΜΙΛΙΑ ΑΝΤΙΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗ ΠΕΙΡΑΙΑ ΣΤΕΦΑΝΟΥ Γ. ΧΡΗΣΤΟΥ ΣΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ 16/04/2013

Σ΄αυτή την ανυδροβίωση της πολιτικής, της κοινωνικής, και της οικονομικής ζωής της χώρας, εμείς καλούμεθα να συζητήσουμε για την επόμενη συνταγματική αναθεώρηση.

Φαντάζει και ηχεί ως παντεσπανοειδής πολιτική πρωτοβουλία από μία αυτοδιοίκηση που χειμάζεται και υποβαθμίζεται θεσμικά και οικονομικά μέρα με τη μέρα και μπαίνει υπό τον έλεγχο του νεοπαγούς «παρατηρητηρίου».

Είμαστε αυτοδιοίκηση ή ετεροδιοικούμενη διοικητική κρατική απόληξη; Άλλωστε τα μνημονιακά επίσημα και ανεπίσημα κείμενα μας φέρουν ως τοπικές πλέον διοικητικές μονάδες και μόνο.

Όμως παρά αυτές τις τεράστιες δυσκολίες η αυτοδιοίκηση δηλώνει πολιτικά μάχιμη και παρούσα όχι μόνο για τη διαχείριση μιας δυσβάστακτης καθημερινότητας αλλά και για τη θεσμική της συμβολή στην ανάταξη του καταχρεωμένου πολιτικού συστήματος, της χρεωκοπημένης οικονομίας και του κοινωνικού ιστού που έχει διαρραγεί πλέον επικίνδυνα με τη φτώχεια να καλπάζει ανελέητα.

Σε συνεργασία με την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ που πρώτη καταπιάστηκε με την αναθεώρηση του Συντάγματος, όπως και το 2001 στήσαμε τη σημερινή εκδήλωση.

Σκοπός της Περιφέρειας Αττικής και ειδικά της Περιφερειακής Ενότητας Πειραιά είναι να ανοίξει ένας μεγάλος ουσιαστικός, πλατύς διάλογος – και διαρκής διαβούλευση από δήμο σε δήμο για την μεγάλη πρόκληση.

Νομίζω ότι η επόμενη αναθεώρηση του Συντάγματος σήμερα που απειλείται και περιορίζεται η εθνική μας κυριαρχία εσωτερικά και εξωτερικά, πρέπει να είναι τόσο τολμηρή και βαθειά όσο οι καιροί και η ριζική αντιμετώπιση των διαχρονικών αδυναμιών του πολιτικού, κοινωνικού και οικονομικού συστήματος υπαγορεύουν.


2


Αυτό όμως κατά τον ομιλούντα δεν σημαίνει ότι οι συζητήσεις για το συγκεκριμένο μεγάλο θέμα θα δώσουν βήμα και έναυσμα σε λαϊκιστικές, ανέξοδες, δημαγωγικές και μαξιμαλιστικές προσεγγίσεις, που να βαθύνουν ακόμα περισσότερο τα ρήγματα και τις πληγές.

Απαιτείται κατανόηση σε βάθος των ραγδαίων εξελίξεων για να καταλήξουμε στην τολμηρή αναδιάταξη του θεσμικού – συνταγματικού οπλοστασίου και την ενίσχυση των πυλώνων της δημοκρατίας, της πολιτείας και της ανάπτυξης.

Θα ήταν ουτοπία να νομίζουμε ότι οι όποιες αλλαγές είναι ανεξάρτητες και ανεπηρέαστες από το γενικότερο Ευρωπαϊκό και παγκόσμιο τοπίο.

Γι αυτό η μάχη για μια αλληλέγγυα Ευρώπη των προοδευτικών πραγματικά δυνάμεων, που πιστεύουν στην εμβάθυνση των διαδικασιών της Ευρωπαϊκής ενοποίησης πρέπει να είναι συνεχής με σεβασμό στην δημοκρατική υπόσταση των επιμέρους κρατών και των ιδιαιτεροτήτων τους (πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών).

Που βρίσκεται άραγε η συνταγματική προοπτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Το πολιτικό σύστημα έχει ανάγκη από άμεσο έμπρακτο εκδημοκρατισμό σε όλα τα επίπεδα.

Το αντιπροσωπευτικό σύστημα απέτυχε λειτουργικά με τη σημερινή του μορφή και κατέστη αναξιόπιστο και καθόλου αποτελεσματικό.

Το κράτος πρέπει να κρατήσει μόνο τον επιτελικό του ρόλο και να αποκεντρωθεί η κρατική εξουσία και οι αρμοδιότητες στην πηγή της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας, δηλ. στους ίδιους του πολίτες, μέσα από τον εμπλουτισμό των θεσμών της τοπικής δημοκρατίας και της ανάπτυξης, δηλ. της αυτοδιοίκησης.



3

Εμείς οι αιρετοί θα πρέπει να αποκτήσουμε πεποίθηση και συνείδηση των βαρών που μας έχει εναποθέσει ο πολίτης αλλά και την πηγή της νομιμοποίησής μας που είναι ο ίδιος ο λαός.

Η αυτοδιοίκηση αποτελεί ισχυρό πυλώνα της δημοκρατίας και δεν θα πρέπει να περιοριζόμαστε σε έναν διαχειριστικό, αποχρωματισμένο ιδεολογικά και χωρίς ταυτότητα ρόλο καθώς και σε ένα στείρο διαρκή τακτικό διεκδικητισμό.
Η αυτοδιοίκηση που οφείλει όμως να αυτοδιοικείται πρέπει να αναδειχθεί σε ισχυρό παράγοντα της ανασυγκρότησης του μεγάλου ασθενούς, που είναι το κράτος.

Η επόμενη αναθεώρηση πρέπει να σημάνει νέα σελίδα για την Ελλάδα των Περιφερειών και των δήμων δηλαδή για τα «Ξύλινά Της Τείχη».

Τρία έχουν αναδειχθεί διαχρονικά τα μακριά χέρια του κράτους αλλά και του στενού πολιτικού συστήματος (κομμάτων) στην αυτοδιοίκηση: οι πόροι, η εποπτεία του κράτους σε αυτήν και το εκλογικό σύστημα.


ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ:
Α) Να εξειδικευτούν και να συγκεκριμενοποιηθούν στο σύνταγμα οι πηγές χρηματοδότησης της αυτ/σης και το ύψος αυτής, όπως συμβαίνει σε συντάγματα άλλων χωρών. Με επιτακτική αναφορά στη σχετική υποχρέωση του κράτους.
Β) Να αποκρατικοποιηθεί η εποπτεία του κράτους προς την αυτ/ση και να συσταθεί ανεξάρτητη ελεγκτική αρχή.
Γ) Άρση της διαχρονικά συστηματικής ένταξης της αυ/σης στο πλαίσιο του ελληνικού διοικητικού συστήματος και μόνο.
Η αυτοδιοίκηση είναι αυτοτελής και αυτόνομος θεσμός όπως ορίζεται από τον Ευρωπαϊκό Χάρτη των Αυτονομιών.




4

Το κεντρικό κράτος φοβάται την ύπαρξη των αυτοτελών θεσμικών εκφράσεων, που όμως η συντονισμένη και κατοχυρωμένη συνύπαρξή τους θα οδηγήσουν σε μια θεσμική αποτελεσματική ενότητα του κατακερματισμένου πολιτικο-διοικητικού συστήματος που θα ενίσχυε την ανάπτυξη και θα περιόριζε δραστικά τη γραφειοκρατία και τη διαφθορά.

Με τα μέχρι σήμερα δεδομένα η αυτοδιοίκηση είναι παρίας του όλου πολιτικού-κομματικού συστήματος και βιώνουμε μια διαρκή αντιπαράθεση αυτής προς το κράτος.

Η δημοκρατικά οργανωμένη πολιτεία είναι πολύ ευρύτερη ως πραγματικότητα και έννοια από το στενό κράτος και τη νομική του προσωπικότητα.

Η αυτοδιοίκηση είναι και πρέπει αποσαφηνισμένα, να καθιερωθεί και συνταγματικά ως ισχυρή συνιστώσα του όλου θεσμικού, πολιτικο-διοικητικού οικοδομήματος και συστήματος.

Αντιθέτως όμως η αυτοδιοίκηση απαξιώνεται διαρκώς και υποβαθμίζεται προκλητικά από το ισχύον πολιτικό σύστημα, του οποίου παραγνωρίζει το μεγάλο της πλεονέκτημα, που είναι η αμεσότητά της και η δημοκρατική νομιμοποίηση των αιρετών.

Δ) Να οριστεί ότι οι αυτοδιοικητικές αρχές εκλέγονται με άμεση, καθολική και μυστική ψηφοφορία.

Ε) Να αναγνωριστούν αρμοδιότητες πολεοδομικού και χωροταξικού σχεδιασμού στους δήμους και τις περιφέρεις αντίστοιχα.
Σε κατακλείδα η αυτοδιοίκηση πρέπει να κατοχυρωθεί ως κοινωνικό δικαίωμα του κάθε πολίτη, με ό,τι αυτό συνεπάγεται θεσμικά και δικαιοπολιτικά.
Πώς όμως και πόσο είναι δυνατόν να ευδοκιμήσουν τέτοιες προσπάθειες σε ένα ξεπερασμένο κομματικό σύστημα, που παραβλέπει τις αρχές της εσωκομματικής συμμετοχικής δημοκρατίας και της εσωτερικής ουσιαστικής αποκέντρωσης;

Στέφανος Γ. Χρήστου

Πίσω